تهمت

جرم تهمت زدن به همسر

تهمت زدن به همسر و اتهام وارد نمودن به وی، بدون اینکه شخص بتواند صحت یا درست بودن اتهام وارده را اثبات نماید، نوعی جرم تلقی می‌شود که قابل شکایت و رسیدگی در دادگاه است. اما ممکن است این سوال مطرح شود که جرم تهمت زدن به همسر چیست؟ در چه شرایطی محقق می‌شود؟

در پاسخ به این سوال، باید گفت که به‌طور کلی جرم تهمت زدن به همسر، می‌تواند به‌صورت‌های مختلفی شکل گیرد که در نوع مجازات آن، تاثیرگذار خواهد بود.

اولین مورد زمانی است که مردی، به همسر خود تهمت می‌زند با فرد دیگری، رابطه نامشروع برقرار نموده است. برقراری رابطه نامشروع، به این معنا است که زن با مردی غیر از همسر خود، اعمالی از قبیل بوسیدن، گرفتن دست، هم آغوشی، ارتباطات کلامی و رفتاری عاشقانه و مواردی از این قبیل را انجام داده است.

مورد بعدی زمانی است که مرد، به همسر خود اتهام یا تهمت برقرار نمودن زنا (رابطه جنسی) را وارد کند. جرم زنا با جرم رابطه نامشروع متفاوت است.

مجازات تهمت زدن به همسر

بر اساس ماده ۶۹۷ قانون مجازات اسلامی، در صورتی‌که شخصی، به همسر خود تهمت رابطه نامشروع وارد نماید، به مجازات جرم افترا محکوم خواهد شد. افترا، همان تهمت زدن به دیگری است بدون آنکه بتواند صحت آن را اثبات نماید. به عبارت دیگر، اگر مردی همسر خود را متهم به جرم رابطه نامشروع نموده و نتواند از طریق یکی از راه‌های اثبات رابطه نامشروع، این امر را ثابت نماید به مجازات افترا محکوم می‌شود. یعنی حبس از یک ماه تا یک سال یا ۷۴ ضربه شلاق تعزیری محکوم می‌شود.

همچنین طبق قانون مجازات اسلامی، در صورتی‌که یکی از زوجین، به همسر خود تهمت برقراری زنا (رابطه جنسی) را بزند اما نتواند اقدام به اثبات جرم نماید به استناد ماده ۲۴۵ قانون مجازات اسلامی، به مجازات جرم قذف محکوم خواهد شد. جرم قذف، مجازات حدی دارد که این مجازات، عبارت است از ۸۰ ضربه شلاق حدی.

پیشنهاد مطالعه: برای آشنایی با نکات حقوقی مطلب اثبات رابطه نامشروع و مزاحمت از طریق پیامک را مطالعه کنید.

دوشنبه ۲۱ بهمن ۹۸ | ۱۴:۲۷ ۳,۴۳۴ بازديد

چنانچه تهمت‌زننده نتواند ادعایی که به شخص دیگری نسبت داده‌ را ثابت کند، قانون برای وی مجازات پیش‌بینی کرده است.

افترا و تهمت به دیگران در اصطلاح حقوقی عبارت است از اینکه شخصی عمل مجرمانه‎ای را که برخلاف واقعیت است به فرد دیگری نسبت دهد، بدون آن که بتواند آن را اثبات کند. در مجله دلتا به بررسی جرم افترا و مجازات آن در قانون پرداخته شده است.

جرم افترا در قانون

جرم افترا در دو حالت لفظی و عملی محقق می‌شود. در واقع گاهی تهمت‌زننده به طور لفظی به دیگری افترا می‌زند یا گاهی به قصد متهم کردن فرد، وسایل جرم را در منزل، محل کار یا وسایل شخصی وی قرار می‌دهد، به‌ طوری که وجود آن وسایل ممکن است باعث مجرم نشان دادن آن شخص شود. باید در نظر داشت که یک تفاوت اساسی که بین افترای لفضی و عملی وجود دارد، این است که در افترای لفظی یا شفاهی، شاکی باید آسیب‌هایی را که به اعتبار و آبروی او وارد شده است اثبات کند، زیرا این آسیب‌ها پایدار و مستدل نیست. اما هنگامی که به طور مثال شخص مورد افترای رسانه‌ای قرار می‌گیرد، آسیب‌های وارد شده به اعتبار او پایدار هستند، بنابراین بدون اینکه نیاز به اثبات این آسیب‌ها باشد، دادگاه حکم آن‌ها را صادر می‌کند.

جرم افترا

موارد تحقق جرم افترا

۱. تهمت‎زننده جرمی را به صورت صریح و واضح به دیگری نسبت دهد.
۲. جرمی که نسبت داده شده، پوچ و غیر واقعی بوده، یعنی ساخته تخیلات ذهن تهمت‎زننده باشد.
۳. نسبت‎دهنده تهمت با انگیزه ضرر زدن و هتک حیثیت، آن جرم را به شخصی نسبت دهد.
۴. تهمت‌زننده نتواند درستی و صحت موضوعی را که به دیگری نسبت داده است، در دادگاه ثابت کند.
شایان ذکر است اگر کسی از روی عصبانیت و ناراحتی به دیگری بگوید «دزد» یا «کلاهبردار» جرم توهین واقع شده و افترا محسوب نمی‌شود.

مجازات تهمت و افترا

چنانچه تهمت‎زننده نتواند ادعای نسبت داده‌ شده را ثابت کند، قانون با توجه به افترای نسبت داده شده، برای مجرم مجازات پیش‌بینی کرده است.

افترای عملی

هر کس به طور عمد و به قصد متهم کردن دیگری وسایل یا اشیایی را بدون اطلاع آن شخص در منزل، محل کار، جیب یا اشیایی که متعلق به وی است، قرار دهد یا مخفی کند یا به نحوی متعلق به او نشان دهد، و در اثر این اقدام، شخص مذکور تحت تعقیب واقع شود، مرتکب به حبس از ۶ ماه تا سه سال یا تا ۷۴ ضربه شلاق محکوم می‌شود.